| Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή |
| κόψ” τη φωνή σου |
| σώπασε επιτέλους |
| κι αν ο λόγος είναι αργυρός |
| η σιωπή είναι χρυσός. |
| Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί |
| έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα |
| μου λέγανε: «σώπα». |
| Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, |
| μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» |
| Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε: |
| κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα! |
| Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. |
| Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια. |
| Ο λόγος του μεγάλου |
| η σιωπή του μικρού. |
| Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, |
| Τι σε νοιάζει εσένα;, μου λέγανε, |
| θα βρεις το μπελά σου, σώπα. |
| Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι |
| Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, |
| κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα. |
| Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, |
| η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και |
| ήξερε να σωπαίνει. |
| Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα". |
| Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε : |
| Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα |
| Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές, |
| με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα. |
| Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω, |
| σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. |
| Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. |
| Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. |
| Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. |
| Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα". |
| και μαζευτήκαμε πολλοί |
| μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή! |
| Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, |
| τα πάντα κι όλα πολύ |
| εύκολα, μόνο με το Σώπα. |
| Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα". |
| Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου |
| κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου |
| και κάν' την να σωπάσει. |
| Κόψ' την σύρριζα. |
| Πέτα την στα σκυλιά. |
| Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. |
| Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες. |
| Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς , |
| χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς" |
| Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς. |
| Και δεν θα μιλάς, |
| θα γίνεις φαφλατάς, |
| θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς. |
| Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ' την αμέσως. |
| Δεν έχεις περιθώρια. |
| Γίνε μουγκός. |
| Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου. |
| Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου |
| ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, |
| γιατί νομίζω πως θα' ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω |
| και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω |
| και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, |
| με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: |
| ΜΙΛΑ!.... |
| - Αζίζ Νεσίν ΠΗΓΗ |
